Nissan Micra K11

K11 drugiej generacji został zapoczątkowany i wyprodukowany w Japonii w 1992 roku. Wydano go do eksploatacji w Europie w ostatnim kwartale roku. Micra (nazywana tak w Europie) to drugi model Nissana NMUK w Sunderland, po Primerze. Zasilany był za pomocą aluminiowego silnika 1.0 L (CG10DE) i silnika 1.3 L (CG13DE) DOHC 16, z 55 PS DIN (40 kW/54 hp) oraz odpowiednio 75 PS (55 kW/74 hp) (wyższe nakłady w Japonii), obydwa z ECCS (Electronic Concentrated Control System) do napełniania paliwa. Siła sterowania jest opcją w kilku modelach, a lista urządzeń zawierała cechy bezpieczeństwa nie zawsze dostępne w tej części rynku, takie jak standardowe napięcie pasów bezpieczeństwa z limitowanym ciężarem i z belką na każdych drzwiach.


Poduszki powietrzne, antywłamaniowe zamki, elektryczne szyby, zamek centralny i klimatyzacja są dostępne w kilku modelach Micra i zostały rozwinięte w czasie używalności samochodu. W 1993 roku została przyznana nagroda Europejskiego Samochodu Roku (to była pierwsza nagroda,którą dostał samochód produkcji japońskiej), Nagroda Dobrego Projektu (Projekt Handlowy i Przemysłowy w Japonii) oraz Nagroda Samochodu Roku w Japonii w 1993 roku. To zainicjowało przyznawanie Nagrody V3.

Po niewielkich zmianach w 1996 roku, po sześciu latach od jego zapoczątkowania, w roku 1998 Micra otrzymał plan reorganizacji, który przewidywał całą sferę siły sterowania jako standard w tych samochodach. To również było początkiem dla Peugeot - napędzanego dieselowym silnikiem 1,5L TUD 5 w Zachodniej Europie. Końcowa reorganizacja K11 miała miejsce w roku 2000, kiedy to orginalny 1.3 został zastąpiony unowocześnioną jednostką 1.3 L (CGA3DE), znaną jako 1.4 ale ze zmianą 1348 cc, który wstrzymano w póznym 2002 roku ze względu na model K12.

W Irlandii Micra była popularnym samochodem. Poziomy uporządkowania zostały porównane z kontynentalnymi, a nie z Wielkiej Brytanii. Jednak nie było mowy o dieslu.

W Taiwanie, gdzie samochody te były sprzedawane od lutego 1995 roku, Micra K11 jest nadal sprzedawana tylko po reorganizacji i w ulepszonej wersji, zwanej Super Micra - grupa cyfrowych urządzeń, grupa LED tylnych świateł, wskaźników wbudowanych w lusterka i przekształcenie przednich świateł w nowoczesne krystaliczne światła. Samochód jest również wyposażony w skórzaną tapicerkę i podpory pod głowę. Samochód ma oryginalny silnik CG13DE.

Micra wyprodukowana w Wielkiej Brytanii była eksportowana na rynek australijski od roku 1995. Eksportowano trzy modele: podstawowy 3-drzwiowy LX, 5-drzwiowy SLX i 3-drzwiowy Super S (z których tylko 303 zostały kiedykolwiek sprzedane w Australii i żądały wysokiej premii w porównaniu z innymi modelami). Profesjonalne wykonanie, niespodziewanie dynamiczne podwozie z dobrze wykonanym zatrzymywaniem, przestrzenne wnętrze i ponadprzeciętna jakość to plusy Micry w porównaniu z Koreańskim konkurentem (Hyundai Excel, Daewoo Cielo oraz Ford Festiva).

Niski wskaźnik konkurencji pomiędzy Wielką Brytanią i Australią sprawił, że cena Micry była raczej za duża. Kupcy australijscy spostrzegli, że niższe ceny koreańczyków i bardziej rozwinięte japońskie małe auta, takie jak Suzuki Swift i Daihatsu Charade, oferują lepszą cenę. Micra została wycofana z linii Nissana w Australii w 1997 roku. Podobnie jak japońska Micra, sukces Micry w Australii osiągnął jak niektórzy mówią poziom "kultowego samochodu". Ludzie dowiedzieli się o nieoszacowanych możliwościach tego samochodu jako konkurencyjnego auta o efektywnych kosztach.

Podobnie jak w przypadku K10, K11 dał początek wielu nowym modelom, które sprzedawane były tylko w Japonii. W kwietniu 1994 roku, została zapoczątkowana nagroda V3 Award, aby uczcić trzy poprzednie nagrody, które samochód (oparty na C# z kolorowym dachowym spoilerem) dostał w pierwszych latach produkcji. Miał on specjalny pamiątkowy prędkościomierz oraz nalepkę. Ten specjalny model retro, zwany Tango, ukazał się w czerwcu 1996, oparty na modelu F i A#, a Collet odsłonięto w październiku 1996 roku, aby uczcić 15-stą rocznicę Micry w Japonii (który miał zamek centralny). Początkowo sprzedawany był przez pięć miesięcy, a pózniej stał się modelem sprzedawanym regularnie. W październiku roku 1997, ukazał się następny 5-drzwiowy model zwany Bolero. Miał on okrągłe światła przednie oraz wielkie kraty, podobne do klasycznej brytyjskiej limuzyny z lat 60-tych. Juke (grudzień 1997), Rumba (listopad 1998) oraz Polka (grudzień 2000) utrzymały styl retro, z nielicznymi zmianami. W kwietniu 2001 roku ukazało się 1000 wydanie Muji. Samochód ten był sprzedawany przez stronę internetową MUJI. Samochód ukazał się z ekskluzywną jedną kratą, niemalowanymi zderzakami oraz szybami lustrzanymi. Podobnie jak Box, ta wersja miała podwójnie składane siedzenie. Samochód był dostępny jedynie w kolorze białym, a produkcja ograniczona była do 1000 sztuk. W tym samym czasie pojawił się Collet F, model z okazji 20 rocznicy.

Cabriolet z elektrycznym dachem ukazał się początkowo na Tokyo Motorshow w roku 1995, ale nie był sprzedawany do sierpnia 1997 roku. Była również inna wersja zwana Box (WK11), która ukazała się w listopadzie roku 1999. Samochód ten miał podwójnie składane tylne siedzenia oraz automatyczny napęd na cztery koła.

W Japonii, specjalistyczna firma Mitusuoka wykonała pózniej analizę samochodu Mark II Jaguar, zwanego Viewt, z lat 60-tych. Wyprodukowany w roku 1995, samochód ten uważany był za luksusowy model i porównywany do Micry. Był to czterodrzwiowy model z drewnianą tapicerką (jako standard), skórzanym wnętrzem oraz chromowym opancerzeniem (jako alternatywa).




Dołącz do nas w serwisach:
polskajazda | motostat





O klubie  Klubowicze  Aktualności  Modele  Dane tech.  Wyposażenie  Porady  Galeria  Kontakt